Wednesday, August 23, 2017

කවිද අහනවා බොරු!!

එන විට යන විට
කණූකුණු ගාන

“එනකොට පිටි පැකට් එකක් ගෙන්න“

කොහෙන් තියෙද සල්ලිද?
හිතා හිතා තැවෙමින්
කන්තෝරු යනකොට
මතක් වෙයි ලබන මස
ගෙවිය යුතු ණය බර

ඒ අස්සේ,
මඟදී
ආතර් අයියා

“මහත්තයා. කොල්ලගේ මඟුල් ගේ ළගයි්
මහත්තයට තමා ඉස්ඉස්සෙල්ලම කියන්නේ“

කියනකොට

හන්දිපත් වෙව්ලුවා
සුසුම්නා ඉරාගෙන
හිරි වැටෙන රිදිල්ලෙන්
හිනාවකි පැන්නේ

හවස මං එනකොට
තුන්සීයක් හොයන එක
කොච්චර බරක්ද

දාහකට වැඩිය ලැජ්ජයි
කියල හිතෙන කොට
ආතර්ගේ මඟුල
නාහෙටම කටු අනිනවා

ලබන මාසේ ණය
එක්ස්ටෙන්ෂන් එකක් ගනිවී
අතට එන රුපියලෙන් 
ඇඳුමක් කුඩුමක් හදාගෙන
යන්න වෙනවාමය මඟුලට


ඊටත් කලින්...

බුලත් දෙන්නට ආවම

ඒකට තෑග්ගක් 
සොයා ණය කන්දක්
එළි පත්තු කරද්දී

කිරි පැකට් කීයක්ම ඒකෙන්
ගන්න හැකි දැයි කියා

මං ගණං හදනවා

සංසාර චක්කරේ
යන කොට රවුමට
කවදාකවත් යළි
රජයේ රැකියා භවයක් නම්
නොපතමි..


ආධුනික කිවියර - දේශක

Friday, August 18, 2017

කෙටි කවි!! (Oh. No. Again??)

වැස්ස

සුදට හොදැහැටි ඉන්න
කිරි පාට වලාකුළු
මහා හයියෙන් හැඩුවේ
කරදියේ පෙඟුනාම

කාටද අයිති?

වැටේ ඉන්නක පිපෙන
පුංචි ලස්සන මලක් වුව
සැලෙයි වේවලයි නිතර
කාට අයිති වේදැයි බියෙන්

ඉරිසියා කඳු

හිම වලින් කබායක්
කවදා මහගන්නද කියා
සමක ඉර අසළ කඳු
සදා වැලපෙයි හඩා

වළා අතරින් හොරෙන්

කොපර කොපර පිපිඤ්ඤා
වළා බිඳලා දුවන්නා
එහෙම කිව් කෙනෙක් නෑ
විදිලි එළි, හෙණ සද්ද.. ඩාං


දුෂ්ටකම්
රත්තරං වළල්ලක්
රසදියේ පොඟවමු
ආඩම්බර කම් පාන
සිලි සිළිය පරද්දමු


විකාල භෝජනං

රෑ බඩගින්න ආවම
සාමණේර පොඩි හිමිට
බණ පදත් පෙරලගෙන
යන්න හිතෙනවා ගෙදර


සැබෑව

ගතින් එකයි
සිතින්..
දෙකයි - තුනයි
කව්රු නම්
දනීද?


කලින් එව්වා. මේවත් බලන්න.




Thursday, August 17, 2017

බරවා!!

මම හිච්චි පුතා කාලේ, ඒ කියන්නේ ඉස්කෝලේ යන කාලේ, ඒ කියන්නේ පාසැලේ හතර, පහ වසර වල ඉන්න කාලේ, ඒ කියන්නේ.. ඔව් ඔච්චර කියන්න ඕනිකමක් නෑ ඉස්කෝලේ යන පොඩි කාලේ කිව්ව නං මදෑ.

අපේ පවුලේ තුන්දෙනෙක් ඉන්නවා. මල්ලිලා දෙන්නයි මමයි. මම පන්තියේ පහේ විතර ඉද්දි, ලොකු මල්ලි තුනේ. බාලයා එකේ. හිටි ගමන් එක පාරට උදේ පාන්දර ලව්ස්පීකරයක් පරණ කාර් එකක බැඳගෙන බක බක ගාලා මොනාද කියනවා මෙලොව දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ. රෑට එනවා. සියළු දෙනා ඉන්න. සහයෝගය දෙන්න. තව බර වචන වගයකුත් කියනවා ඒවනං ඒ කාලෙත් තේරෙන්නෑ. ඉස්කෝලේ ගිහිල්ල ආවම හොදට කාලා සෙල්ලං කරල ආයි හවස තේ බීල, පොතක් පතකුත් අම්මගේ වදේටම බලල ආයි රෑටත් කෑම කාලා නිදාගන්න කියල සුදානං වෙනවා. ඒත් වෙනද වගේ අම්මට කිසිම උවමනාවක් නෑ අපිව නිදි කරවන්න. පාරෙත් වෙනද නැති එක එක සද්ද ඇහෙනවා. අහල පහල ගෙවල් වල හයි හයියෙන් කතා වෙනවා. ඒ වගේ දේවල් ටිකක් අමුතුයි නෙව. 

“අම්මේ.. නිදි මතයි“

“පොඩ්ඩක් හිටිං දරුවෝ. දැං පීඑච්අයි මහත්තයා එනවා“

“කව්ද අම්මේ ඒ“

“ඒ මහත්තයා එන්නේ ඉස්පිරිතාලෙන්“

“ඒ මොකටද අම්මේ“

“මොකටද ඉතිං අපේ ආරක්ෂාවටම තමා. ඒ ගොල්ල එන්නේ ලේ පරික්ෂා කරන්න“

“ලේ පරික්ෂා කරනවා කියන්නේ මොකක්ද අම්මේ“

“ඔය එන්නේ බරවා වලට. ඇවිල්ල කටුවකින් ඇගිල්ල විඳල ඒ ලේ අරගෙන පරි්ෂණයට අරන් යනවා. ඊට පස්සේ බලල තමයි කියන්නේ බරව තියේද නැද්ද කියලා“

“කොහාටෙයි අම්මේ විදින්නේ“

“උඹගේ ඔය මැද ඇඟිල්ලට“

“අනේ මට බෑ අම්මේ එතකොට රිදෙයි නේ“

“පැහෙන්නැතිව ඉඳිං. ඕක වැඩිය රිදෙන එකක් නෙමෙයි“

ෆයිල් එකක් අතින් ගත්ත අපි හැමදාම දකින ග්‍රාම සේවක මහත්තයයි, හං බෑග් එකකුයි පොඩි පෙට්ටියකුත් අතින් ගත්ත කවදාවත් දැකල නැති පීඑච්අයි මහත්තයයි, තව නොදන්න දෙන්නෙකුයි අපේ ගේ දොරකඩට එනකොටත් අපේ අම්ම නං පුල පුලා බලා හිටියේ.

“ආ එන්න මහත්තයා. වාඩි වෙන්න“

“හ්ම්.. මේ ගෙදර කී දෙනෙක්ද?“

“පොඩි ළමයිනුත් එක්ක පහයි“

“හරි ළමයි ටික ඉස්සෙල්ල විඳිමු“

“ලොකු පුතේ“

විදිනවා කියල ඇහෙන කොටත් ඒ කාලේ සර්වාංගේ හීතල වෙලා යන්නේ. මොකද ඉස්පිරිතාලෙදි ඔය ලේ ගන්න විදින කොට අපි වගේ පොඩි ළමයි කෑ ගහන සද්දේ අහල තියෙන නිසා මට නං හිතුනෙම මැරෙන්න කලින් තියෙන අන්තිම වේදනාව ඕක තමා කියලයි. සමාර ළමයි දුවන කොට අම්මල, තාත්තල ඉස්පිරිතාලේ වටේ දුවල ළමයා අල්ලගන්න කොට නර්ස් නෝනා ඒ අම්මලට බර වචන වලින් ඉන්ජෙක්ෂන් විදිනවා. ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් විදිනවා කිව්ව ගමන් අපි නං ඒ දවස් වල සුවච කීකරු ළමයි. හැක්.

අම්මා මට කතා කරන කොට මම අම්මගේ පිටි පස්සට වෙලා බයේ හැංගි හැංගි හිටියේ. මේ වෙන කාරනේ හරියටම දන්නෙ නැති උනත් මොකක් හරි විදීමක්, රිදිල්ලක් තමා ආයේ දෙකක් නෑ කියල තව තවත් අම්මගේ පිටිපස්සට වෙලා ඉන්න කොට, අම්මා මාව අතින් ඇදල තල්ලු කරා පීඑච්අයි මහත්තයා ගාවට. මරන්න එක්ක යන හරකෙක් වගේ මාත් කකුල් දෙක තද කරන් හිටියා. ඒත් මොන, මේ යෝධ මිනිස්සු එක්ක හැරෙන්න පුලුවනෑ. 

අම්මා දැං මාව ඉස්සරහට කරල අල්ලගෙන ඉන්නවා. ලී පුටුවක වාඩි වෙච්චි ඒ මහත්තයා ඉස්සරහා පොඩි මේසයක් තියෙනවා. ඒ මේසේ උඩ වීදුරු පටි දාපු පෙට්ටියක් ඇරල තියෙනවා. ඒ වීදුරු කෑලි වල කොන් දෙකේ පොඩි රතු පාට රවුම් දෙකකුත් තියෙනවා. ඒ දැක්කත් මට හිතුනේ නෑ ඒ නං ලේ කියල. ඒ මදිවට නිල් පාට සුදු පාට ඉරි තියෙන පොඩි කඩදාසි පැකට් වගයකුත් තිබුනා. මහත්තයගේ අත ගාවම පුලුන් රෝලයි, තවත් මොකක්ද කළු පාට බෝතලයක්. අම්මා මාව එතනට ඇදගෙන ගියපු ගමන්, කිසිම කතාවක් බතාවක් නැති, ළමයි ගැන කිසිම අනුකම්පාවක් නැති ඒ තට්ට මහත්තයගේ මරුමුස් පෙනුමයි, කන්න වගේ බලන බෝල ඇස් දෙකයි දැක්කම නිකම්ම බය හිතෙනවා. ඒ බයටම මම අම්මා මේසේ දිහාට දික් කරපු අත පොඩ්ඩක් පස්සට ගත්තා. ඒ වෙනකොට ඒ බකුසා, කළු බෝතලේ අනිත් පැත්ත හරවල පුලුන් කෑල්ලක මොනාද ගාගෙන මගේ අත අල්ලගන්න ඔන්න මෙන්න. මිනිහා අත දැම්මට මගේ අත අහු උනේ නැති නිසා ඔරවල වගේ මගේ දිහා බලල තව පොඩ්ඩක් බකුසු අත දික් කරා. දැන්නං අහුවෙන නොවෙන ගාන. ඒ මදිවට අපේ අම්මා මගේ අත මේසේ දිහාවට තල්ලු කරනවා. අර බකුසා අල්ලගත්ත මගේ අත. යකෙක් වගේ අල්ල උඩට හිටින්න අත තද කරල අල්ලගෙන, අම්මට කිව්වා තදින් අල්ල ගන්න කියලා. අතේ මැඳගිල්ල අල්ලගෙන, ඒක වටේ අර පුළුං කෑල්ල ගාන කොට සූස් ගාලා ඇඟිල්ල හීතල වෙලා ගියා.

ඊට පස්සේ පුලුන් කෑල්ල එතනම තියල, අර නිල් සුදු ඉරි තියෙන පැකට් එකක් අරන් ඒකේ කොළේ ගැලෙව්වා. බුදු අම්මෝ දිලිසෙනම දිලිසෙන හෙල්ලයක්. මම දැක්කේ ඒ වගේමයි. මේකෙන්ද අනින්න යන්නේ කියල අර ඇඟිල්ල කූල් උනාට වැඩිය බොක්ක කූල් වෙලා ගියා. ඒක අතට අරගෙන බකුසා මගේ අත දිහාට ඒක අරන් එනවා. ලයිට් එළිය වැදිලා රිදී වගේ ඒක දිලිසෙන කොට ඒකේ උල, අනේ අම්මෝ මිනිහෙක් දෙකට කපන්න පුලුවන් කියල හිතිලා මට නිකම්ම ඇඩෙන්න ගත්තා.

“අනේ එපා එපා.. අම්මේ එපෝ“

“කෑ නොගහ හිටිං ළමයෝ. ඕක රිදෙන්නෑ“

“රිදෙන්නෑ. අම්මා බොරු කියනවා. ඒ උලේ ලොකූ.. මගේ ඇගිල්ල හිල් වේවි“

“හොහ් හොහ්.. විකාර නොකර හිටිං ළමයෝ“

“ඔය අම්මා තද කරල අත අල්ලගන්න. මට පරක්කු වෙනවා“

ඒ අවසරෙන් අර බකුසා රකුසා, අර මහා හෙල්ලය අරන් මගේ මැඳගිල්ල තද කරල ඒක පිබ්බෙන තැනටම හරියටම එල්ලය බලා විද්දා. ඇඟපත සේරම හිරි වැටිලා ගියා. ඇගිල්ල කඩන් වැටුනා කියල හිතුනේ. මහා ලේ බිංදුවක් අර විදපු තැනින් එනකොට මට අර ඉස්පිරිතාලේ ළමයි කෑ ගහන විදියටම කෑ ගැහුනා. ඇගිල්ල තදේට හිරි වැටිලා. හිරි වැටිච්ච ඇඟිල්ල කිසිම කරැණාවක් තෙතමනයක් නැතිව තද කරල අල්ලගෙනම ඒ මහත්තයා වීදුරු කැල්ලක රවුමට කරකවනවා. එතකොට ඒ ලේ ටික අර වීදුරු කෑල්ලේ රවුමට ගෑවෙනවා. ඒ වගේම අනිත් පැත්තත් ගහල ඒකම කරල, ඒ වීදුරු කැල්ල අර පෙට්ටියට දාන කොටත් මම ගේ දෙක වෙන්න කෑ ගහනවා. ඇඟිල්ල ඇදුං කන වේදනාව නං ඒ දවස් වල දැනුනු මහ විශාලම වේදනාව තමා. මේ සිද්ධිය බලං ඉදපු අපේ මල්ලිලා දෙන්න දුවල. අන්තිමට එකෙක් හොයාගෙන ආවේ ටොයිලට් එකේ දොර ලොක් එක කඩලා ඔලුවටත් එකක් ගහලයි. අනිත් එකා ගේ පිටිපස්සේ කෙහෙල් ගාලේ. ඊට පස්සේ පැයක් විතරම තුන් දෙනා එක්ක හොදටම ඇඩුවා. හැක්.

ඔන්න ඔහොමයි අපි බරවා වලට මුලින්ම පරික්ෂා කරගත්තේ. දෙවැනි පාර වගේ එනකොට අපි ඔව්ව දන්න නිසා, රෑට කලින්ම නින්ද යනවා. ආයි නැගිට්ටවනවා බොරු. බඩේ අමාරු හැදෙනවා. කලින්ම ගිහිලල කොහේ හරි හැංගෙනවා. මේසේ ළගටම ඇවිල්ල පස්සවත් නොබල පාර පුරා දුවනවා. එක එක දේවල් කෝටියක් කරත් අර බකුසු මාමගෙන් නං කවදාවත් ගැලවිල්ලක් නෑ.

ලංකාව බරවා සම්පුර්ණයෙන්ම තුරන් කරල කියල ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානෙන් සහතිකේ දීලා දැං අවුරුද්දකටත් වැඩියි. එහෙම සම්පුර්ණයෙන් තුරන් කරා කිව්වට මේක හුඟ දෙනෙක් නොහිතන දෙයක්. සම්පුර්ණයෙන්ම කිව්වට ඒක සම්පුර්ණයෙන්ම නෙමෙයි. බරවා රෝගී තත්වය ජනගහනයෙන් 1% කට වඩා අඩු කරාමයි ඔය තත්වය ලැබෙන්නේ. ලංකාවේ දැනට බරවා රෝගී තත්වය 0.4% විතර මට්ටමේ තමා තියෙන්නේ. ගිය අවුරුද්දෙත් බරවා රෝගින් 32 ක් වාර්තා වෙලා තියෙනවා. එයින් 24 ක්ම ගාල්ලෙන්. අපෝ ගාල්ලේ උන් බරවා කාරයෝ.

මිනිස්සුන්ගේ කකුල්, අලි කකුල් වගේ මහත් වෙලා තියෙන කීප දෙනෙක් මං අදටත් මහ පාරෙදි දකිනවා. මේක මාරාන්තික රෝගයක් නොවුනත්, මැරෙණ එක හොදයි කියල හිතෙන රෝගයක්. ඕක බෝවෙන්නේ මදුරුවෙක්ගෙන් උනාට, මදුරුවා අහිංසකයෙක්. මිනිස් සිරුරේ වසා පද්ධතියේ සිටින පරපෝෂිත පණුවෙකු මඟින් බරවා රෝගී තත්වය ඇති කරනවා. මේ රෝගී තත්වය ඇති රෝගියෙකුට විදින අහිංසක මදුරුවා ඊට පස්සේ බයානක බරවා මදුරුවෙක් වෙනවා. මදුරුවාගේ නම අපොයි ඒත් ගෑනු මදුරුවෙක් කියුලේක්සි ක්වින්කිපසියේටස් කියන වර්ගයට අයිති.

ඕහ්. නොහ්. ගෑනුයි ගාල්ලයි. ඕනවට වැඩියි.

Saturday, August 12, 2017

බුක්කිං සරණං ගච්ඡාමි!! (I'm refreshed)

ආයුබෝවන්.. සුභ සැන්දෑවක් නෝනාවරුණි, මහත්වරුණි.

පහුගිය දවස් වල මගේ Facebook ප්‍රොෆයිලය තාලිබාන් බෞද්ධයන්ගේ ප්‍රහාරයකට ලක් උනා. ඒ වගේම දැනට සති තුනක විතර ඉදල මේ අහිංසක මට අම්මමෝ නැතිව බැන්නා සැදැහැවත් උපාසක මහත්තුරු වගයක්. ඒ ආනුභාවයෙන් මගේ ප්‍රොෆයිලය රිපෝට් කිරීමේ මහා ජාත්‍යාල ව්‍යාපාරයකතුත් දියත් වෙලා තිබුණා. ඔය සේරම කාරණා නිසා දැන් සති දෙකක වෙලේ ඉදං මගේ ප්‍රොෆයිලය මාර්ක් මහත්තයගේ දඩුඅඩුවට හිර වෙලයි තියෙන්නේ. ඒගොල්ලෝ කියන ඒවා මට කරන්න බැරි නිසා මං ඒක අතෑරල දැම්මා. අයිඩින්ටි කාඩ් ඉල්ලනවා.. එහෙම ඇහැක ඒවා දෙන්න නැද්ද මං අහන්නේ. ඉතිං තියාගනිං මහ ලොකු ප්‍රොපයිලේ කියල මං අලුත් එකක් හදාගත්තා යාලුවනේ.. කොනක ඉදල පටන් ගන්න වෙලා. සුවල්ප පාඩුවක් නෙමෙයි වෙලා තියෙන්නේත්. ඔන්ලී මී දාලා තිබුන බ්ලොගයටත් යන්න තිබුන ලිපි සමූහයකුයි, පෙන් වලයි සීඩී වලයි තියාගන්න බැරි නිසා බුකියට දාලා තිබුන පොටෝ ඇලබම් වගේකුයි දැන් මට අහිමි වෙලා. (ඔබට ෂතුටුයිද දැං?)

එහෙනං යාලුවනේ.. ඔන්න අද ඉදල අලුත් එකෙන් එනවා. එකසිය ගානට ප්‍රෙන්ඩ් රික්වෙස්ට් එවයි ගනං ගන්න එපා හොදේ. ඔබ සැමට බුකි කරුණාවයි..

එන්න යන්න.
ඔන්න ස්කිරින් සොට් එක. මේකෙන් තමා මං එකසිය ගානට රිකු එවන්නේ හොදේ.. (මේකේ තියෙන ෆේස්බුක් බැච් එක ක්ලික් කරාම ඔබට දැකගත හැකියි ඒක අක්‍රිය වෙච්චි විත්තිය)


Tuesday, June 27, 2017

2025 (Dreams never exist)

2025 දී හිතන්නකෝ අනුර කුමාර මහත්තයා තමයි ජනාධිපති. අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය මේ මොහොතේ සටන් කරන්නේ SLIT එක වහනන්නය ඒකෙන් එළියට එන එව්වො කිසිම කොලිටියක් නැතිය. නිදහස් අධ්‍යාපනේ නාමෙන් ඉගෙන ගන්න උන්ට එකෙන් පරිප්පු වෙනවය කියල හිටං. ඉතිං දැං අන්තරේ කස්ටිය එකතු වෙලා කොළඹදි මහා පාගමනක් තියල හිටී ගමන් යූ ටර්න් එකක් අරගෙන පනිනවා විද්‍යා හා තාක්ෂණ අමාත්‍යංශයේ බිල්ඩිමට. බිල්ඩිමට කිව්වට ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වෙනවා හෝ ගාලා හොදේ. ඒ වෙලාවේ අමාත්‍යංසේ ඇමතිතුමාත් ඉන්නවා.. අපි ඒකට දාමු.. හර්රි.. විජිත හේරත් මැතිතුමා. උඩ තට්ටුවට වෙලා එතුමා දැං බලාන ඉන්නවා අහිංසක සිසුන් තම අමාත්‍යංශ භූමියට ඇතුල් වෙන විදිය. බලං ඉදල කතා කරනවා මහ එකාට. “හලෝ ලොකු මහත්තයා සහෝදරයා සර්.. Mayday Mayday" "අා. කියන්න හේරා සහෝ.. මොකද ඔය තරං හදිස්සිය“ “සහෝදරයා සර්.. මාර වැඩේ. අර අන්තරේ අහිංසක සිසුන් අපේ අමාත්‍යංශ භූමියට ඇතුල් වෙලා. උන්ට නං ටිකක් තරහ ගිහිල්ල වගෙයි පේන්නේ.. මම දැං මොකක්ද කරන්න ඕන ලොකු සහෝදරයා සර්“ “රයිට්... වහාම බිල්ඩිමේ සිකුරිටිල සෙට් එක විත්ඩ්‍රෝ කරන්න.. වහාම සියලු පිවිසිම් ගේට්ටු අරින්න. “ “ඉතිං එතකොට මුං ටික ඇතුලට ඇවිල්ල බාල් නටයි නෙව“ “මනුස්සයෝ මං කියන එක අහනවා. තමුසෙලා ගැටුං කළමණාකරනය ඉගෙනගත්ත නේද?? තමුසෙටත් දැං රහ කෑම කාලා මොලේ පුකට බැහැදලද?“ “නෑ නෑ සර්. දෙන්න අණ.. මං සුරකින්නං ඒ පණ“ “හරි මෙහෙමයි. අපිට ඕකට සුදානං වෙලා ඉන්න තිබුනා. මොකද ඒ අහිංසක සිසුන් එනකොට සියළු ගේට්ටු ගාව වතුර ඩිකැන්ටර් තියලා, බිසිකට් පෙට්ට් තුන හතරකුත් තියල ඒ අයගේ බඩගින්න නිවන්න තිබුනා. පව් අප්පා.. දැං කිලෝමීටර් තුනක් විතර පෙළපාලියකත් ආපු එකේ.“ “හරි ලොකු සෑර් සහෝදරයා මං ඒක කරන්නං“ “කියන දේ අහනවකෝ“ “හරි දැං ඒ අය ඇතුලට ඇවිල්ල නේද ඉන්නේ.. කොහොමද තත්වය“ “දැං සිකුරුටි කට්ටිය ඒ අයට බිල්ඩිමට ඇතුල් වෙන්න නොදී ඉන්න ලොකු සටනක් දෙනවා. ඕඅයිසී කිව්වා පොලිසියටත් දැනුම් දුන්නා කියලා. බිල්ඩිමට ඇතුල් වෙන යකඩ ගේට්ටු පවා අපි වහලයි තියෙන්නේ දැං.. මට පේනවා තත්වය නං එච්චර හොද නෑ කියලා. දන්නවනේ මේ යුඑන්පී අන්තර කාරයෝ කියන්නේ මොන වෙලේත් අඩිය ගහපු ගමන්මයි. අන්න ඒකට අපි අන්තරේ රන් කරද්දි නේද සර්“ “තමුසේ වැඩේ වරද්දගෙන නේ.. දැං අපි ජනතාවාදි ආන්ඩුවක් විත්තිය තමුන්ටත් අමතක වෙලා... දැං මං කියන විදියට කරනවා“ “එහෙමයි සර්“ “වහාම සිකුරුටි පසු බහින්න කියන්න. දැනටත් වහල තියෙන හදිසි පිටවීමේ ගේටුටු ඇතුලු සේරම ගේට්ටු ඇරල තියන්න.. අමාත්‍යංශ වාහන ගැරේජ් වල ලොක් කරල නං ඒවත් ඇරල තියන්න. ලමයින්ට යන්න අමාරු නං එතනට ඒ වාහන ටික ඉක්මනට ළමයි ඉන්න තැනට ගේන්න. ඔය වහන් ඉන්න යකඩ ගේට්ටු, දොරවල් ජනෙල් ඔක්කෝම අරිනවලා. මතක ඇතිව අර තඩි අමාතංශ බෝඩ් එකට ඒ දරුවන්ට නැගල පෝස්ටර් අලවල අමාත්‍යංසේ අත්පත් කරගන්න පහසු කරන්න දිග ස්ටෙප් ලැඩර් දෙකක් දෙපැත්තෙන් තියනවා. සියළුම සේවකයන්ට තමන්ගේ කාර්යාල වලින් ඉවත් වෙලා කොරිඩෝ වල දන ගහගෙන ඉන්න කියන්න. කිසිම හේතුවක් මත කට අරින්න බෑ. බැරි වෙලා හරි අහිංසක දරුවන්ට කෝපය ඉහවහා ගිහිල්ල මොනව හරි කඩල බිඳල දාන්න අවශ්‍ය නං මේන්ටෙනන්ස් ස්ටාෆ් එකට කියන්න ඒ සියළු පොලු, ගල් වගේ දේවල් සපයන්න කියලා.. “ “සර්. අපේ කම්පියුටර් රූම්. සර්වර් රූම්. ප්‍රි වයිෆයි ඇන්ටනා තියෙන ඒරියා එකට ගියොත් මොකද කරන්නේ“ “ඒක තමා මනුස්සයෝ කීවේ.. දොරවල්.. සියළු දොරවල් ඇරල තියෙනවා. ඒ අහිංසකයන්ට හිතේ කෝපය යනකං ඇති තරං ඒ කෝපය පිට කරගන්න අවස්ථාව දෙනවා. දැං තමුන් හොයන්නත් එන නිසා වහාම එළියට බැහැල ඒ අන්තරේ කැඳවුම්කරු අතට මෙගාෆෝන් එකක් දීල එතනින් දනගනගෙන ඉන්නවා. කිසිම හේතුවක් මත පොලිසිය, එස්ටීඑෆ්, හමුදාව ගෙන්වන්න බැහැ. තේරුනාද? ඒ දරුවෝ කෝපය අහවර වෙලා යනකොට මහන්සිය නිමෙන්න හොද තේ එකක් හදල දෙනවා කට්ලට් එකක් හරි රෝල්ස් එකක් හරි එක්ක. අනික ඒ ලමයින්ට ගෙවල් වලට යන්න පොලිස් ආරක්ෂාව දෙන්න ඕන. මොකද සමාර විට අපේ පාක්ෂිකයන් අතර උනත් නාහෙට නාහන අය ඉන්න පුලුවන්. අන්න එහෙම අවස්ථාවක් ආවොත් නීතිය දැඩිව දැඩිව ක්‍රියාත්මක කරන්න කියල මං ත්‍රිවිධ හමුදාවටම උපදෙස් නිකුත් කරන්නං. තව දෙයක් ඒ අය ගියාට පස්සේ අලාභය තක්සේරු කරල මට කියනවා. මං ඒක මගේ පුද්ගලික වත්කම් වලින් ගෙවන්නං.. “ “හොදයි සර්..“ “ආ මේ.. හේරා.. මොකක්ද මේ අහිංසකයන්ගේ ඉල්ලීම කිව්වේ“ “සර්.. මට තේරුන්නෑ“ “මං ඇහැව්වේ මොකටද ඔය උද්ඝෝෂණය කරන්නේ“ “සර් ස්ලිට් එක ජනසතු කරන්නලු“ “ඒකද?? ඔන්න ඒක වහල දාන්න කියනවා.. මේ පුශ්න නෑනේ එතාකොට. බලන්න මේ ළමයි කැම්පස් වල ඉදල අතින් වියදං කරගෙන බස් අරගෙන බඩගින්නේ.. දුක හිතෙනවා අයිසේ..“

Friday, May 5, 2017

වයස කියන්න ඇඹරෙන්න එපා ඩෝ... (Mistakes make it young)

“වයස කියන්න“

ඔය  ප්‍රශ්නේ අහපු ගමන් හැමෝම ඇඹරෙනවා බෝම ටික දෙනෙක් ඇර. මම ඊයේ ගියා උපවාසාත්මක ලේ සාම්පල් පරීක්ෂාවකට. ඔහේල දන්නෙ තැනිවට මට හොදටෝම කොලෙස්ටරෝල්. දැං මාස හයකට උඩදි ඔය තත්වය මතු වෙලා මං බෝම බය වෙලා ගිඩිස් ගාලා බේත් ගන්න ගියා. ඒ බ්ලඩ් රිපෝට් බලපු පාදෙනිය මහත්තයා.. සොරි දොස්තර මහත්තයා කිව්වේ බුඩාම්මේ හොදටම වැඩියි. දැං ඉතිං ඔය අනං මනං විකාර නතර කරල හැදෙන්න බලන්නය කියලයි .එහෙම කියල welcome atorvastatin කියල බේතක් දුන්නා මිලිග්‍රෑම් 20 එකක් රාත්තිරියට කෑමෙන් පස්සේ පානය කරන්න. ඔය වෙල්කම් කෑල්ල මං දැම්ම එකක් මිසක්කා බේතේ ගහල තියෙන්නේ Atorvastatin කියල විතරයි. ඉතිං බේත් ටික දීලා ඉවර වෙලා මෙන්න මේ උපදෙස් ටික දුන්නා.

කෑම පාලනය කරන්න.
තෙල් ආහාර, මස් අනුභවය වහාම නවත්නන්න.
පොල්කිරි ඉතා අඩුවෙන් ආහාර සකසන්න.
පොල්කිරි බ්ලෙන්ඩ් නොකරන්න. (Blender භාවිත නොකරන්න)
ආහාර ගැනීමෙන් අනතුරුව තරමක රස්නය ඇති ජලය පානය කරන්න.
දිනකට විනාඩි තිහක් ඇවීදීමේ ව්‍යායාමයේ නිරත වීම

ඔය කිව්වත් වගේ දොස්තර මහත්තයට පිංසිද්ධ වෙන්න මුල් මාසේ විතර ඒ කිව්ව විදියටම කෙරුනා බයටම. දෙවැනි මාසේ වගේ වෙද්දී ව්‍යායාමයට ඇවිදින එක දවසක් ඇර දවසක් වගේ වෙන්න ගත්තා. දැං කොලෙස්ටරෝල් ටිකක් බැහැල ඇති ඒක නිසා ඔච්චරටම මහන්සි වෙන්න ඕන නෑ වගේ හිත සනහනගත්තා. තවත් ටික දවසක් යනකොට ගෙදරින් හදන කෑම එකෙත් වෙනස් කම් වෙන්න ගත්තා. ආහ්. අමතක උනා කියන්න. ඔය දවස් වල සෙට් වෙච්චි වෙඩින් වලටවත්, දානෙ ගෙවල් අර ගෙවල් මේ ගෙවල් වලදීවත් තෙල්දාපු කැමක් කන්න උත්සාහ කරේ නෑ. ඒ මදිවට මං ලෙඩා බව දැනගෙන යන යන පාටි වල තෙල් නොදාපු කඩල, එළවලු තම්බල හෙමත් මට අනුකම්පාවෙන් හදල තියන්න යාලුවෝ වගබලාගෙන තිබුනා. දැන් මාස දෙකක විතර ඉදල කිසිම රහක් නෑනේ.. අර දොස්තර මහත්තයා දීපු අවවාද, අනුශාසනා තඹේකට මායිම් නොකරපු මං පරණ පුරුදු ජීවිතයටම බැස්සා. තෙල් දාපු මස් ගාත, බටර් චීස්, කොත්තු, රයිස්, පිට්සා අරව මේවා හැමදේම කැවා. ව්‍යායාම.. පිස්සුවක් ඇතෑ. ඒකත් නවත්තලම දැම්මා.

ඉතිං දැං මට හොදයිද?

කියන්න කනගාටුයි සහෝදරවරුනි... ඊයේ කරපු පරික්ෂණයෙන් ඔප්පු උනා මං තාමත් ලෙඩෙක් කියලා. මුලින් වතාවට වඩා ටිකක් හොද උනාට, ගිලෙන්න ඉන්න මිනිහට පිඳුරු ගහෙන් ඇති සෙතක් ඇතෑ. ඉතිං මං ආයි මාස දෙකක්වත් දොස්තර මහත්තයා කියපු දේවල් මෙනෙහි කරමින් ඒ ටික කරන්න යන ගමන්.

දැං මං පටන් ගත්තේ ලැබ් එකට ගියපු තැනින් නෙව. එතනට මං ඉද්දීද්දිම ආවා මටත් වඩා වයස තරුණයෙක්.

“සර්. ෆාස්ටින් හිටියද?“

“ඔව්. පැය දොළහක්.“

“සර්. කීයටද අන්තිමට කෑම කැවේ“

“ඊයේ රාත්තිරි 7.45 ට“

“ඊට පස්සේ තේ එකක් වත් බිව්වේ නෑනේ“

“නෑ“

“සර්ගේ නම“

“චාමර“

“වයස“

ඔන්න ඔතනදි තමා මගෙත් ඇස් උඩ ගියේ. මේ හාදයා ටිකක් තටමල පොඩ්ඩක් පරක්කු කරල ඒක කියන්න කාලය ගන්න කොට මං මිනිහා දිහා බැලුවා. ඇයි දෙයියනේ නිළියෙක් මාධ්‍ය සාකච්ඡාවකට ගියා වගේ නේ.. උත්තරය නෑ. කෝම හරි බෝම අමාරුවෙන් මිනිහා කිව්වා “විසි නමයයි“ කියලා. ඒ කිව්ව ගමන් එයාගේ වයිෆ් වෙන්න ඕන පැනපු ගමන් කියපි “නෑ නෑ විසි අටයි“ කියලා. මිනිහත් ලැජ්ජාවට පත් වෙලා ආයි කියනවා “ඔව් විසි අටයි“ කියලා. මේ අලකංචියට මැදි උනා ඩර්ඩන්ස් ලැබ් එකේ නංගි කියනවා “වැරදුනා නේද.. හ හ හ“. ගහන්ඩ තිබ්බේ මූණ දෙක වෙන්න ඔහොමත් ලැජ්ජාවට පත් කරනවද තමන්නේගේ කස්ටමර්ලා.. නේද?

ඉතිං ඕගොල්ලෝ හිතනවා ඇති මං වගේ අවංක කෙනෙක් එකපාරටම වයස කියයි කියල නෙහ්. අන්න ඒකනේ.. මටත් තත්පර පහක් දහයක් ගියා කියාංකෝ මගේ වයස හරියටම හදාගන්න. ඒ්ත් මම නං පරක්කු වෙලා හරි ටක්කෙටම වයස කිව්වා.

හැබැයි ඔය ප්‍රශ්නය වැඩියෙන්ම බලපාන්නේ දරුවන්ගේ උපන්දිනය කියන්න ගියාම. එ් හාදයෝ චැනල් කරල පෙන්නන්න ගියාම හරි වෙන කොතනකට හරි ගියාම දරුවන්ගේ වයස ටක්කෙටම කියන්න නං ටික වෙලාවක් හිතන්න වෙනවා. 

ආන්න දැක්කද,, අපිට ඉස්කෝලේදි උගන්නපු අයියල කියල තියෙන්නේ “සුදානම් නොවී නොසිටිනු“ කියල නෙව. ඒ උනාට එව්වා කව්ද අහන්නේ. මරු වැඩක් උනා එක දවසක්.

ඔන්න අපේ ලොකු එකා ඉස්කෝලේ දාන්න චක්‍රලේඛ ප්‍රකාරව සුදුසුකම් හදාගනිමින් ඉන්න කාලය මේක. ඒක නිසා මං ඉල්ලන ඉස්කෝලෙට ආසන්න ස්ථානයක ස්ථිර පදිංචිය තියෙන්න එපැයැ. අවුරුදු පහක් ඡන්දහිමි නාමලේඛණයේ නම තියෙන්න ඕන උනත් පහු ගිය අවුරුදු වල ළමයි ඇතුල් කරපු ලකුණූ මට්ටම බැලුවම ඡන්ද නාම ලේඛණේ අවුරුදු හතරක් නම තිබ්බත් ඇති. අනිත් ලකුණූ ටික හොර අව්‍යාජ සහතික වලින් ගොඩ දාන්න පුලුවන්. ඒක නිසා කොල්ලට අවුරුද්දක් පිරිච්චි ගමන්ම ඉස්කෝලේ කිට්ටුව ඇඩ්‍රස් එකක් හොයාගෙන ඒ චන්දනාම ලේඛණේට මගේ නම දාගන්න මැතිවරණ කාර්යාලයට දුන්නා ඇපීල් එකක්. ඔය ඇපීල් එකට අවශ්‍ය පරික්ෂණයට සහභාගී වෙන්නය.. ඒකට අවශය ලියකියවිලි අරගෙන එන්නය කියලා ස.මැ.කො. මට ලියුං කරදහියක් එවල තිබුනා. ඉතිං ඒ දිනේට හොදට සුදානං වෙලා කියන දේවල් මොනවද කියලත් දවස් ගානක් තිස්සේ වයිෆ් එක්කත් සාකච්ඡා කරල අපි ගියා පරි්ක්ෂණයට. එතැන ඉන්නවා ස.මැ.කො. යි, ග්‍රාම සේවකයි (ඒ යකාට නං මාව මතකයි.. මිනිහා ගාව අඩා වැටිච්චි නිසා) තව කව්ද දෙන්නෙකුයි හිටියා.

ස.මැ.කො. තමයි පරික්ෂණය මෙහෙයවන්නේ. මුලින්ම අහන සම්ප්‍රදායික ප්‍රශ්න ටික මම අතැරල දැම්මා.

“ඇයි ඉතිං ඇපීල් කරන්න බලන් හිටියේ?“

“මේකනේ සර්. මම මේ අවුරුද්දේ තමා ට්‍රාන්සර් ආවේ“ (රෙද්ද තමා.. මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් ආවේ)

“ආ.. ඒක නිසා ඇප්ලිකේෂන් කෝල් කරපු වෙලාවේ දාන්න බැරි වෙලා. අපේ ග්‍රාම සේවක මහත්තයා මොකද කියන්නේ.. අපි නම් දෙක දාමුද?“

“ප්‍රශ්නයක් නං නෑ සර්. මොකද ඒ ගෙදර කට්ටිය තාවකාලික බදු ඔප්පුවක් දීල තියෙනවා“

“හොදයි මහත්මයා. එහෙනං ප්‍රශ්නයක් වෙන එකක් නෑ. ඉතිං ඕගොල්ලන්ට බබාල හෙම ඉන්නවාද?“

“ඔව්. එක පුතෙක් ඉන්නවා“ 

“වයස කීයක්ද දැං පුතාට“

“තාම අවුරුදු එකහමා..... හත.....රයි.... රයි

ඔහොම මං උත්තරේ දෙද්දීම, අතරින් පැන්න වයිෆ් කියාපියකෝ හතරයි කියලා. දැං ස.මැ.කො. තුමා ග්‍රාමසේවක මහත්තයගේ මූන බලනවා. අනිත් දෙන්න මුණු බලාගන්නවා. දැන්නං මට එතන පුටුව යට විශ්වයේ අනික් කෙළවරින් මතු වෙන්න සිදුරක් තිබුනත් පනින්න තරං හිතයි. ඔළුව උස්සල බලන්න හිතෙන්නෑ. ඇස් වලින් කඳුළු පනින්න ඔන්න මෙන්න. ආයි මැකෝ.

“දැං මං කාගේ උත්තරයද පිළිගන්න ඕන.. හා හා. ඕගොල්ල ලබන පාර ලිස්ට් එකට නම දාලා ඉන්ටර්විව් එන්න. ඒ එනකොට දරුවගේ වයස හරියටම දැනගෙන එන්න.. හොදයි ගිහින් එන්නකෝ හෙනං“

එළියට බැහැල පොළව පලාගෙන දුවන්නේ මොන වෙලේද කියල බලං හිටපු මිනිහට පොළව පලල දුන්නා වගේ මාත් ඒ සැනිං දුවගෙන ගියා එළීයට. ඒ අහළ පහළවත් ඉන්න ඇහැක.. මුළු ඔපීසියම මට හිනා වෙනව වගේය කියන හීන මානෙත් ඇති උනා. වයිෆුත් ඇදගෙන එළියට ගිහිල්ලා යාන්තං හුස්ම ටිකක් ගත්තේ නැත්නං කලන්නේ දාන්න තරං අවුල් වෙලා හිටියේ. දැං ඉතිං ඔය ගැන කතා කරල වැඩක් නෑනේ. කොහොම කරත් මං ඇත්ත කිව්වත් මං නේ වැරදි වෙන්නේ කියල මං කට වහගෙන උන්නා. ඒ උනත් ස.මැ.කො. තුමා අතටම දීපු චැන්ස් එක වචනයකින් විනාස කරගත්තා කියල හිතන එක අදටත් කනගාටුවක් ඇති වෙන සිතුවිල්ලක්.

කෝමින් කෝම හරි චන්ද ලේඛණේ නම, එක අවුරුද්දක් අඩුවෙන් හරි ඊළග අවුරුද්දේ කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතිව දාලා ඇප්‍රව් කරන්න ඒ හිතවත් ස.මැ.කො. කටයුතු කළා මොකද වටින් ගොඩින් මාත් පොඩි බෝලයක් බැස්සුව නිසා. නැත්නං ඕව්වා කරගන්න පුලුවන් වැඩය ආයිබෝං. එහෙනං මං ගියා.

හොව්. හෝව්. යන්න කලින් කියන්නේ. තමන්ගේ හරි දරුවන්ගේ හරි වයස කියන්න ඕන තැනකට යනවනං ඔය මහත්තැන්ල පොඩ්ඩක් සුදානං වෙලා යන එක කෝකටත් හොදා. නැත්නං නිරපරාදේ මං වගේ කපටියන්ට අහු වෙන්න පුලුවන්. චියර්ස්.. (අද බොන එක ගැන මුකුත් කිව්වේ නැතිව හිතට හරි නෑ නෑ වගේ)

මේකත් ලී කුට්ටියට

Tuesday, May 2, 2017

විචා බැලීම (My trip report to Wicha's Funeral)

මා පසුගිය අප්‍රේල් මස 29 දින බ්ලොග් වසන්තයේ ලියා තැබූ පහත පණිවිඩය මතකද?
දේශක යා April 29 at 12:02pm දවසින් පැය දහ අටක් බ්ලොග් වෙනුවෙන් කැප කර, අවශ්‍ය අවස්ථාවේ සොයා ගැනීමට නොමසුරු දැනුමක් ගබඩා කර තැබූ විචාට ගෞරව දැක්වීමට මගේ ජීවිතයෙන් පැය දහ අටක් ගත කිරීමට කැමැත්තෙමි.. තවත් කැමති අය සිටීද?
එම ඇමතුමට පිළිතුරු ලෙස කිහිප දෙනෙකු විචා බලන්නට යන්නට කැමැත්ත පල කළද, මා සමඟ යෑමට අකමැත්තෙන්දෝ කිසිවෙකුත් සම්බන්ධ කර ගැනීමට නොහැකි බව වැටහෙන්නට වූ අතර, එය මාගේ වැරැද්දක් වන්නට පුලුවන. කෙසේ වෙතත්, සඳහන් කල පරිදි මාගේ ජීවිතයෙන් පැය 18 ක කාලයක් විචා වෙනුවෙන් වෙන් කිරීමට මා ගත් තීරණයේ වෙනසක් වූයේ නැත.
එම කරුණ සිතෙහි තබාගෙන විසි නමය දින රාත්‍රියේ නිවසට වී තට්ට තනියම බ්ලැක් ඕපල් බාගයක් රස විදින අතරේ, වෙනත් ස්ථානයක එවැනිම කාර්යයක සිටි Sathyajith Kannangara මහතා හා සිදු කරන ලද ඔන්ලයින් කතාවකදී ඔබ යන්නේ නම් මා එන්නේ යැයි එඩිතරව ප්‍රකාශ කිරීම හේතුවෙන් තනියම යාමට බියෙන් පසුවූ මාගේ බිය දුුරු විය. ඒ අනුව අප කතා කරගත්තේ තිස් වන දින සවස් වරුවේ ගමන පිටත් විය යුතු බවයි. තවද, අවුරුදු කාලයේදී තමාට නුහුරු බයිටක් අනුබව කිරීම නිසා යම් රෝගි තත්වයකින් පෙලෙන Naleen Dilruksha මිතුරාගේ බණ්ඩිය පරික්ෂා කිරීමේ උවමනාවක්ද තිබු හෙයින්, එතුමා බැලීමට මීරිගම යාමටද අදහස් කරගෙන විචාගේ අවමඟුල් ගෙදරට යාමට තීරණයකට එළැඹුනි.
මෙම තීරණය පිළිබඳව අප හිතවත් ගස් ලබ්බා මහතා දැනුවත් කිරීමෙන් අනතුරුව, අප පැමිණෙන ඕනෑම මොහොතක මළ ගෙදරට පැමිණෙන බව සහතික කිරීමට තරම් ඔහු කාරුණික විය.
මා ගමන ආරම්භ කලේ පස්වරු 4.00 ටය. එහිදී මගේ ගමන් සඟයා ලෙස පළපුරුදු රියදුරෙකු වන හිතවතෙක් පත් කර ගැනීම අනාගතය බලා ගත් පැහැදිලි වැදගත් තීරණයක් විය. පස්වරු හතට පමණ කොට්ටාවට පැමිණීමෙන් අනතුරු කන්නාට දන්වා සිටි පරිදි ඔහුව ගැනීමට කළුබෝවිලට පැමිණෙන ලෙස දන්වා සිටි නිසා, මේ මොන මගුලක් දැයි සිතින් බැන වදිමින් සිටින්නට සිදු විය. එනම් කොට්ටාවේ සිට කළුබෝවිල ගොස් ඒ හාදයාද ගෙන ට්‍රැෆික් අස්සේ යාම කාලය අපතේ හැරීමක් වන බැවිනි. තවද අධිවේගී මාර්ගයේ කඩවතට ගොස් ඉතා පහසුවෙන් මීරිගමට ලගා වීමට හැකියාව තිබියදී මිතුරෙකු ලෙස කන්නා කරන ලද යෝජනාව ඉවත දැමීමට මා හට සිදු විය. මිනිහා බැන්නත් කමක් නැත කියා කොට්ටාවට පැමිණෙන්නයැයි ඉල්ලා සිටි විට “ඕක කලින් කිව්වනං ඉවරයි නේ *ට්ටෝ“ ලෙස පවසා කොට්ටාව කාර්ගිල්ස් එක අසලට පැමිණීමට පොරොන්දු විය. අවසානේ ඔහු එතැනට එන විට මැයි දිනයට වසන කොට්ටාව බාර් එක ඉදිරිපිට ඇති ගාලගෝට්ටිය බලමින් සිටීමට සිදු වීම සිත පාරන සිදු වීමක් විය. මක් නිසාද යත් අපටද තව මොහොතකින් එහි කොටස් කරුවන් වීමට සිදු වන නිසාය.
කන්නා පැමිණියේය. ඔහු මා නොහඳුනතත්, මා ඔහුව හොදින්ම හදුනාගත්තෙමි. කාලවර්ණ කෙට්ටු කුඳු ගැසුනු මහලු කන්නංගර මහතා අපහසුවෙන් අැවිදගෙන අයුරු බලා සිටීමට නොහැකි හෙයිනුත්, මා සොයමින් ඔහු කන කට්ට පිළිබඳ ඇති වූ කනගාටුවත් නිසා වහාම ඉදිරියට ගොස් ඔහුව පිළිගත්තෙමි. ආගිය කතා තත්පර තිහකට පමණ සීමා වද්දී වැදගත්ම ප්‍රශ්නය ඔහු ඇසුවේය.
“මුක්ත් ගත්තේ නැද්ද?“ “නෑ.. මම ඉතිං ඔයා එනකං හිටියේ (මගේ අතේ සල්ලි තියනවයි යකෝ ඔය තරං“) “ආ එහෙනං අපි මොනවද ගන්නේ“ “ගන්න එක අවුලක් නෑ. බලහංකෝ අතට පොරේ. එපා වෙනවනේ“ “පිස්සුද බං කා්ර්ගිල්ස් එකේ තියෙනවා“ “හප්පට ඇත්තද? යමං එහෙනං“
අප කාර්ගිල්ස් කඩය ඇතුලට යන විට එහි මධ්‍යසාර අංශය මැස්සන් වේලෙමින් පැවතිනි. වට පිට බලා සුදුසු භාණ්ඩයක් තීරණය කිරීමෙන් අනතුරුව මිදි වගයක් මිලදී ගැනීමට ඇති බව පවසමින් මා ඉක්මනින් එතැනින් ඉවත් උනෙමි. (නැත්නං යකෝ ඒකට ගෙවන්න වෙන්නෙත් මට නේ බම්බුව.. ) මා මිදි මිලදී ගෙන පැමිණෙන්දී සුදු ලේබල් බෝතල් දෙකක තුරුල් කරගත් කන්නා මා ඉදිරියට පැමිණි අතර ඉන්පසුව සතුට දෙගුණ තෙගුණ විය. සොරි දුක.
වාහනයට නැගි අප, මීරිගම බලා පිටත් වූයෙමු. ඒ අතරවාරයේද ගස් ලබ්බා ඇමතුමක් ලබා දෙමින් පැමිණීම විමසා සිටින ලදි. නලියා ගේ නිවස සොයාගැනීමට නොදන්නා හෙයින් නලියාගේ ප්‍රෙද්ශයේ ජීවත් වන සුදීමතකු වන Pubudu Alahakoon නම් සුරුබුහුටි තරුණයා සම්බන්ධ කර ගැනීමට කන්නා කලින්ම කටයුතු කර තිබුණි. ඔහුද රැගෙන අප නලියාගේ නිවසට යන විට එ කලාපයම අඳුරු ගුහාවකි. විදුලි බිල්පත් වල සැර කමටදෝ නිවස ඇතුලේවත් පිටතවත් අවම වශයෙන් කුඩා එල්ඊඩී බල්බයක් වත් දල්වා නොතීබීමෙන් මේ යකා නිවසේ නැතුව ඇතැයි යන අනියත බිය ඇති විය. එහෙත් නලියාගේ නිල වාහනය නිවසේ තබා මිනිහා කොහේවත් යන එකක් නැතැයි පුබ්බා සපථ කර සිටිම අස්වැසිල්ලක් විය. දොරට තට්ටු කර සුළු මොහොතකින් කෙඳිරිගාමින් පැමිණෙමින් නලියා දොර ඇර අපව පිළිගන්නා ලදි. පසුව කතා කරමින් සිටිනා තුර මේ කොහේ යන්නේදැයි නලියා විමසා සිටියේය.
“අපි විචාගේ මල ගෙදර යනවා“ “මොකා. විචා මලාද?“
විස්මයට පත් වූ නලියාගේ ඒ වදන් මේ පුද්ගලයා පසු ගිය දවස් වල කොපමණ අපහසුවකින් සිටින්නට ඇත්දැයි කියාපෑමට වැදගත් සාක්ෂියක් විය. අප නලියාගේ නිවස පැමිණීමේදී කතා කරගත්තේ පාර පෙන්නීමට පැමිණි පුබ්බාද මළගෙදර යන බව නලියාට සදහන් කළ යුතු බවයි. සිතු දේම විය. දැන් මේ රෝගියාටද මළ ගෙදරට යාමේ දැඩි අවශ්‍යතාවක් මතුව විටින් විට ඉල්ලීම් කරන්නට විය. එහෙත් පුබ්බාද යන හෙයින්, රෝගියාට යාමට කුඩා වාහනයේ ඉඩක් නැති බව තේරුම් ගැනීමෙන් අනතුරුව රෝගියා පසු බැස්සේය. (ඔය බඩේ අමාරු කාරයෝ ළගකවත් ඉන්න හොද නෑ සෙද්ද)
නලියාට සමුදී අප මීරිගමින් පිටත් වූ අතර, අතරමඟදී සපයාගත යුතු කළමණා කිහිපයක් ගැනීමට කඩ කිහිපයකට බඩ ගාන්නට කන්නාට සිදු වුයේ මිනිහා යන කිසිම කඩයක උවමනා දේ මිලදී ගැනීමට නොමැති වූ බැවිනි. පසුව මෙයට හේතුව තමාගේ පසුපස කැරකෙන අවාසනාව බව තේරුම් ගෙන කඩය අසලදී වාහනයෙන් බැසීමද ප්‍රතික්ෂේප කළ හෙයින් මටම කඩයට යාමට සිදුවිය. මගේ වාසනාව ඉතා හොදින්ම ක්‍රියාත්මක වූ හෙයින් උවමනා දේ මිලදී ගැනීම ගැටළුවක් නොවීය. ඒ අතරවාරයේදි කාල පරික්ෂා කිරීම් වල නිරත වූ ගස් ලබ්බා ඇමතුම් ලබා දෙමින් ස්ථානීය පරික්ෂාවන් සිදු කරන ලදි. විනාඩි දහයකින් පැමිණීමට හැකි බව ඔහුට සැල කර, පොතුහැරට විනාඩි 10 ක පමණ දුරක් තිබියදී වාහනය නවතා එහිම සිට පළමු වඩිය බඩට හලා ගත් අප ටික මොහොතක් සිටියදී මුලින් කිව් විනාඩි 10 ගෙවී අවසන් වනවාත් සමඟම ගස්ලබ්බාගේ කරදරකාරී පරික්ෂාවට යටත් වීමට සිදු විය. මාර්ග සලකුණු කිව් ආකාරයට පොතුහැර ස්ටේසම ලඟින් හැරී අප ටික දුරක් යනවිට එය නිවරැදි මාර්ගය නොවන බව තේරුම් ගෙන ගස්ලබ්බාට නැවත ඇමතුමක් දී මාර්ගය නිවරැදිව අසාගෙන පොතුහැර ස්ටේසම අසල සිට දෙවන වඩියද බඩට හලාගෙන ගමනට පිටත් වීමු. විචාගේ මළ ගෙදරට ආසන්නයේදී සුදු කොඩියක් දැක අපගේ ගමන් සඟයා මැණිකේ කෙනෙකුගේ මළගෙදරකට යාමට වාහනය හැරවුවද, විචා මැණිකේ නොවන නිසා නැවත හරවාගෙන මළ ගෙදරට පැමිනියෙමු.
වාහන ගාල අසලදී බස්තමක් රැගෙන පැමිණෙන කොළු ගැටයා මා හදුනාගත්තේ ඔහුගේ මුහුණුපොතේ පින්තුර සියල්ලම මා බලා තිබු හෙයිනි. සැලැස්ම කන්නාටද පුබ්බාටද දන්වා දොර ඇර බහින විටම ගස් ලබ්බා කතා කරන්නට විය. ඉන්පසුව දෙබස මා හා ගස් ලබ්බා අතර සිදු විය.
“මගේ යාලුවෙකුත් එනවා කිව්වා.. ඒගොල්ලද මන්ද?“ “කව්ද යාලුවා“ “ඒක තමයි. මං අදුරන්නෑ. ඒක නිසා ඒගෝල්ලද කියලයි බැලුවේ.. වෙලාව බැලුවම මේ වේලාවට ඒ ගොල්ල එන්න ඕන“ “මේ පුතා.. මම දන්නෑ ඔයා කව්ද කියලා. ඒත් මල ගෙදරකට එන මිනිස්සුන්ට මගට ඇවිල්ල කරදර කරන එක හරිද?“
ගස් ලබ්බාගෙන් පිළිතුරැ නැත. “එහෙම නෙමෙයි නේ. කව්රු හරි මල ගෙදරකට එනකොට ඉස්සරහට ඇව්ල්ල ඒ මිනිස්සුන්ට බහින්නවත් නොදී ඔහොම කතා කරන එක හරි නෑනේද? ඒවා ඕගෝල්ල දැනගන්න ඕන“
ගස් ලබ්බාගෙන් පිළීතුරු නැත. “හරි බහින්ඩ. මේක මේජර්ගේ මල ගෙදර තමා.. බලපං මේ කව්ද කියල. වාහනෙන් බහින්නවත් දෙන්නෑ. කතා කරනවා.. මගුල“
ගස් ලබ්බාගෙන් පිළිතුරු නැත.

මිනිහා දැඩි පීඩනයකටත් ලැජ්ජාවකටත් පත්ව ඇති බවට ලක්ෂණ මුහුණින් පෙනේ. .හැක් හැක්. ලබ්බාගේ බඩට තට්ටුවක් දමා “ඉතිං කොහොමද කකුල තාම හොද නැද්ද“ කියා අසන විට ගස් ලබ්බාට හීන් හිනාවක් ගියේය. ඉන් අනතුරුව හඳන්වාදීම් සිදු කරන ලද අතර, පුබ්බා මා ලෙසත්, කන්නා පුබ්බා ලෙසත් මා කන්නා ලෙසත් වරදවා හදුන්වා දීම සිදු කළ අතර, පුබ්බා තරමක් ඇතට වී සිටිම නිසා ඔහුට බැනවදින්නට සිදු විය.
“මොකක්ද බ දේසකයා. තෝ එනකං යනකං මෙයත් එක්ක කතා කර ඇවිත් දැං දැක්කම පැත්තකට වෙලා ඉන්නවා. ඔහොමද බං යාලුවෝ“
වැඩේ පත්තු උනද ගස්ට සැක සිතින. ඉතිං ඒ සැනෙකින්ම නිසි හඳුන්වදීම සිදු කරන ලදි. එහිදි ගස් පවසා සිටියේ දුරකනයෙන් ඇසුනු වයසක කටහඬට අර ප්‍රාණවත් තරුණ කටහඩ හා සමකල නෙැහැකි හෙයින් තමාද සැකයකින් පසු වූ බවය. ඇරත් පුද්ගලයාගේ හැටි දන්නා ගස් ලබ්බා ඒ ගැන සැකහිතීම අරුමයක් වන්නටද බැරිය.
ගස් ලබ්බා එළීයේ තබා අප විචාගේ දේහය අසලට යන විට විචාගේ වැඩිමහල් දියණිය තවත් කිසිවෙකු හා දොඩමලු වෙමින් එතැන සිටියාය. දේහයට වම් පසින් විචාගේ හමුදා නිල ඇඳුමත් නිලලත් කඩුවත් තිබු අතර, එම මේසයේම වම් පසින් 2016 බ්ලොග් සම්මාන උළෙලේදි ලබා දුන් සම්මානයද, දකුණු පසින් 2015 දී දිනාගත් සම්මානය තබා තිබීමෙන්ම ඔහුගේ ජිවිතයට හමුදාව හා බ්ලොග් කෙතරම් වටනේදැයි විචාගේ පවුලේ උදවිය දැන සිට ඇත. මා 2016 දී විචා ලබාගත් සම්මානය ඔසවා බලද්දි එතැනට පැමිණි විචාගේ දියණිය මේ බ්ලොග් ලියන අයදැයි විමසා සිිටි අතර, ඉන්පසුව ඇය සියළු කාර්යයන් නවතා අප හා දොඩමළු වන්නට විය. බොහෝ කරුණු පවසමින් විචාගේ ජීවිතයේ තොරතුරුත් බෙදා හදාගනිමින් සහ විචා භාවිතා කළ කාමරයට අපව රැගෙන ගොස් ඔහු විසින් භාවිතා කරන ලද පරිගණකය, පොත් රාක්කය ඇතුලු සියලු දේ එකින් එක පෙන්වන්නටද විය. විචා බ්ලොග් පෝස්ටුවක් ලිවීමේදි කෙතරම් මහන්සියක් ගන්නේදැයි වටහාගන්නට ඒ දැකීමත්, දියණියගේ තොරතුරු දැක්වීමත් ප්‍රමාණවත් විය.
හබරල කවි යනුවෙන් මා පෝස්ටුවක් බ්ලොගයේ දැමු අවස්තාවේ “තෝ මේකේ අක්ෂර වින්‍යාස හදන කං මං කමෙන්ට් නොකරමි“ කියු විචා, සරමක් හැඳ නොපියවූ උඩ බොත්තම සහිත අත් කොට කමීසයකින් සැරසී තම ස්ථ්‍ුල ශරීරය පරිගණකය ඉදිරියේ වන කුෂන් පුටුව මත තබාගෙන, බෙල්ල මදක් උස් කොට තම මුහුණ මත රඳවා ඇති කණ්ඩාඩි කුට්ටම අතරින් කීබෝඩය බලමින් නැවත පරිගණක තිරයද බලමින් බැරෑරුම් ඉරියව්වකින් ඉහත කොමෙන්ටුව මගේ බ්ලොගයේ තබන අයුරු මැවී පෙනෙන්නට විය. යම් තොරතුරක් සියයට සියයක් නිවරැදි දැයි තහවුරු කර ගැනීමට විචා මුලාශ්‍ර කිහිපයක් විමසන අයුරුත් ඒ හා සම්බන්ධ දැනුමක් ඇති අයට දුරකතන ඇමතුම් දී එම තොරතුර සම්පුර්ණයෙන්ම නිවරැදි කරගන්නා බවත්, සමහර පැරණි කරුණු දැනගැනීමට විචාට වඩා වැඩිමල් අය වෙත ගොස් විමසා සිටින බවද වශයෙන් බොහෝ කරුණු විචාගේ දියණිය අප වෙත පවසා සිටියාය. යම් කාර්යයක් ආරම්භ කර පසු එනම් බ්ලොග් පෝස්ටුවක් ලිවීමට පටන් ගත් විට කිසිම හේතුවක් මත එතැනින් ඉවත් නොවන ඔහු හදිසි කරුණක් පවසා සිටියද “මං බරපතල වැඩක්.. කරදර කරන්න එපා“ යනුවෙන් පවසා එහිම නිරත වන බවද, විචාගේ බිරිඳ ඔහුට අවශ්‍ය තේ, ආහාර ළගටම ගෙනැවිත් දෙන බවත දැන ගන්නට ලැබිණි. මීට අමතරව දැනගැනීමට හැකි වූ කරුණ වනුයේ විචා මත්පැන් සඳහා අසීමිත ආසාවක් දැක්වූ බවත් මත්පැන් අධිකව භාවිතා කරන බවත්ය. ඇය පවසා සිටි විචාගේ එකම වැරුද්ද එය විය. ඔවුන් එය අතිශයෝකිතියකින් තොරව පවසා සිටි නිසා විචාගේ එම වැරුද්ද පිළිබඳව අප තරමක් හෝ දැනගෙන සිටි බව සදහන් කළ හැකිය.
අප විචාගේ දියණිය හා නිවස ඇතුලට වී කතා කරමින් සිටි කාලය පැයක් පමණ වන නිසා අප කොහේදැයි ගස් ලබ්බා දුරකතන ඇමතුමක් දී විමසා සිටියෙන් ඔහුවද විචාගේ කාමරයට ගෙන්වා ගති. එහිදි විචාගේ දියණිය පවසා සිටියේ ගස් ලබ්බා හිතවතකු වශයෙන් විචාට තමන්ට උපරිම අයුරින් සහයෝගය දී උදව් කළ බවයි. ගස් ලබ්බා පාදයේ යම් ආබාධ තත්වයකින් පෙලුනද එම අපහසුතා උපකාර නොකිරීමට හේතුවක් කර නොගැනීමට තරම් කාරුණික වී තිබීම බ්ලොග්කරුවන් ලෙස අපටද යම් ගෞරවයක් ලබා දීමට කටයුතු කිරීමකි. ඒ සම්බන්ධව ගස් ලබ්බාට සිංහල බ්ලොග් රචකයන් හා පාඨකයන් ස්තුතිවන්ත විය යුතුමය.
පැයකට අධික කාලයක් නිවස ඇතුලේ සිට කතා කිරීමෙන් අනතුරුව අප නිවසින් පිටතට පැමිණි අතර, තවත් විනාඩි කිහිපයක් ඇතුලත අප වෙත සමීප වූ විචාගේ දියණිය අවශ්‍ය ආගන්තුක සත්කාර කරමින් නැවතත් දීර්ඝ කාලයක් එනම් පැයක පමණ කාලයක් නැවත අප හා දොඩමළු විය. ඒ අනුව විචා බ්ලොග් ලොවට සිදු කරන ලද සේවයක් පොදුවේ සිංහල පාඨකයන් හට ඔහු විසින් බෙදා දී ඇති නොමසුරු දැනුම සම්බන්ධවත් ඇයව දැනුවත් කිරීමෙන් අනතුරුව, තම පියාගේ බ්ලොගය මුල සිට කියවීම කළ යුතු බැව් ඇය හට පසක් විය.
අප විචාගේ ගෙදරට යන විට රාත්‍රි 11 පමණ වූ අතර, ගෙදර පොලීසියේ නොනවතින ආයාචනා මධ්‍යයේ වුවද ගස් ලබ්බා පැය කිහිපයක්ම අප හා රැදුනේය. අවසානයේ පෙරවරු තුනට පමණ අවසන් නිවේදනය නිකුත් කිරීමෙන් අනතුරුව ගස් ලබ්බා තම නිවෙස බලා පිටත් වූ අතර, කම්කරු දින පෙරවරු 4.30 ට පමණ අපගේ ඉන්ධන අවසන් වීමෙන්ද අනතුරුව අප පිටත් වීමු.
එතැනින් පිටත් වූ ආකාරය මතක නමුත් නලියලගේ නිවස ආසන්නයේ ඇති රක්ෂිතයක් අසල නවතා මා නැගිට්ටවන තුරු සිදු වූ ක්‍රියාදාමය මා කෙසේවත් නොදන්නේ ඒ මුළු කාලය තිස්සේම මා ගැඹුරු නින්දකට වැටී සිටිම නිසාය. මිතුරන් මට බාධා නොකල අතර, ගමන් සඟයා සුරක්ෂිතව අපව රැගෙන එන්නට කටයුතු කර තිබිනි. එවැනි ගමන් සඟයෙකු මාගේ තනියට රැගෙන යාමේ බලවත් උවමනාව නිසාම ඔහුව රැගෙන ගිය අතර, ඔහු නින්දක් නොලැබ අපව රැගෙන අපට අවශ්‍ය ස්ථාන කරා රැගෙන ගියේය.
ඉතිං අර මා නොදන්නා කාලය තුල සිදුව තිබේයැයි මට දැනගන්නට ලැබුණු එකම දේ, මැයි දිනයදා පෙරවරු 6.00 වන විට කොහෙන් හෝ මුන් කිං එඩ්වඩ් බෝතලයක් සොයා ගැනීමය. ඊට අවශ්‍ය බයිට් ලෙස නලියාගේ ඉඩමේ තිබූ ජම්බු ගසක ජම්බු ගෙඩි හත අටක් කඩා ගැනීමට කන්නා සමත් වී තිබුණි. රක්ෂිතයේ සිට නලියාද එකතු කර ගනිමින් උදේ 6.00 ට එම කාර්යයද කළ අප, අසල තිබු කඩයකින් උදෑසන ආහාර ගෙන පිටත්වීමු. පුබ්බාද නිවස අසලින් දමා අප ගමන පිටත් වූ අතර, උදෑසන ඇති වු ප්‍රබෝධය හේතුවෙන් සියළු දුක් අමතක් වී කන්නාද මමද මාරුවෙන් මාරුවට ගීත ගායනය කරමින් පැමිණියද මට නිදිමත ඇති වී එම කාර්යය ලොප් විය. කන්නාගේ නිවස අසල ට පැමිණෙන විටත් මා නිදිමතේ පසු වූ අතර, කන්නාගේ බිරිඳ විසින් සාදා දුන් රසවත් දොඩම් වීදුරුව නිසා නිදි මත පහව යන්නට විය. කළුබෝවිල පිහිටි කන්නාගේ නිවස ඒ වනවිටත් කඩිගුලක් මෙන් ඇවිස්සී තිබුණි. ඒ හේතුව බොහෝ අපහසුවෙන් දැන ගන්නා විට මෙතරම් කාලයක් ආශ්‍රය කලේ මෙවැනි අයෙකුදැයි සිතී “හයියෝ“ වචනය නිකම්ම පිට විය. හැක් බීආර්සී පිටියේ පැවැත්වෙන් ජවිපෙ රැළියට සහභාගී වන අනුර කුමාර, බිමල් ඇතුලු නායකයන් පෙළපාලියේ පැමිණෙද්දී ඔවුන්ට ජලය වීදුරුවක් බොන්නට දීම වසර ගණනාවක් තිස්සේ කන්නා විසින් සිදු කරනු ලබන බව එ් හේතුවයි. ඔහුට වතුර බෙදන්නට දී අප නිවස බලා පිටත් වූ අතර, නිවසට පැමිණෙන විට පෙරවරු 11.30 පමණ විය.
පෙරදින පස්වරු පහට පිටත් වූ මා, ආසන්න වශයෙන් මගේ ජීවිතයෙන් පැය 19 ක් විචා වෙනුවෙන් ගත කර තිබුනි. බලාපොරොත්තුව පැය දහ අටක් වුවද කන්නා, පුබ්බා, නලියා වැනි මිතුරන් නිසා එම කාලය ඉක්මවා ගත කිරීමට තරම් මට හැකියාවක් ලැබිණි.
බ්ලොග් ලොවට අමිල සේවයක් කළ විචාරක හෙවත් අසමි දකිම් සොයමි හෙවත් මේජර් ගුණරත්න මහතා හට අවසන් ගෞරවය දැක්වීමට හැකිවීම මට නම් සතුටකි. පිදිය යුත්තා කෙසේ හෝ පිදිය යුතුය. අපේ විචාට සුබ ගමන් කියමින් මාගේ සංචාරක වාර්තාවට තිත තබමි.
කිසිදා දැක නැතත්, මා මුහුණුපොතේ කන්නාට කියන දේවල් (බරපතල විහිළු) තඹයටට මායිම් නොකරමින් මම එනවා කියු වචන සැබෑ ලෙසම පිළිගන්නට තරම් කන්නා මාගේ වචනය විශ්වාස කිරීම, පාර පෙන්නීමට පැමිණි පුබ්බා අවසානයේ අපත් සමග මලගෙදර යාම, නලින් රෝගියා හමුවීම ඇත්තෙන්ම මිහිරි මතකයකි. සුහද මිතුරු ඇසුර කවදත් මා ප්‍රිය කරමි. එසේ හෙයින් සියළු දෙනා මා නොයන බවට කැට තබමින් සිටියදී වුවද යනවා යැයි කිව් සැනින් මාත් උඹ සමග එනවායැයි කියා විශ්වාසය පළ කර සිටි හිතවත් කන්නාටද, තරූණ පුබ්බාටද, රෝගි නලියාටද, අප එනතුරු එහි රැදී සිටිමින්ම පැය ගණනක් අප සමඟ ගත කළ ගස් ලබ්බාටත් අප ගමන් සඟයා වූ බේබ්ටත් ස්තුතිය පල කරමි.
තවද අප මළ ගෙදර සිටියදී පුරා විනාඩි විසි දෙකක තරම් කාලයක දුරකතන ඇමතුමක් ලබාදෙමින් මුළු ගමන පුරාවටම අප පිණවූ ඒ අසහාය සෙල්ෆ් ඇපෝයින්ටඩ් බ්ලොග් පොලිස් කාරයන් දෙදෙනාටද ස්තුති කළ යුතුමය. හැක්.
(මෙය මාගේ සංචාරක සටහනක් විනා විචාගේ ගුණ වැයීමක් නොවන බව කාරුණිකව සලකන්න)
සුභ ගමන් විචා!!
මේකත් වසන්තම්ට..